به نامِ آن‌که سخن را به جانِ ایران آراست؛ فردوسیِ بزرگ.

به نامِ آن‌که سخن را به جانِ ایران آراست؛ فردوسیِ بزرگ.

25 اردیبهشت، روز پاسداشت زبان پارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی را گرامی می داریم.

شیرآلات البرزروز

شاهنامه این شاهکار شکوهمند، این نامه سپید بی مانند، با لایه های پرشمار به دیرینگی تاریخ، با هزاران هزار گنج نهفته که در دل آن جای گرفته، همواره سترگ می ماند.امروز، روزی‌ست که واژه‌ها از خاک برمی‌خیزند و بر بلندای تاریخ می‌ایستند؛ روزی که زبانِ پارسی، چونان دماوندِ سپید، شکوهِ خویش را به یاد می‌آورد. از کوه‌های استوار تا دشت‌های بی‌پایان، و از رودهایی که در دلِ سنگ راه می‌گشایند، این سرزمین همواره در آغوشِ سخن زیسته است.اینجا، جایی‌ست که رخش در روشنای اسطوره می‌تازد و ردِ پای پهلوانانِ نیک‌سرشت بر خاکِ زمان می‌ماند؛ آنان که نامشان با راستی، خرد و دلیری گره خورده است. در این پهنه‌ی کهن، هر واژه، یادگاری‌ست از حماسه و هر روایت، پژواکی از شکوهِ ایران.و در امتدادِ همین ریشه‌ها، «مرداس» از دلِ اندیشه‌ی البرزروز، همچون نامی برخاسته از خاک و افسانه، آرام و استوار معنا می‌یابد؛ بی‌آن‌که سخن از خود بگوید، اما در بافتِ همین سرزمین تنیده است.